Ik ben zelf als kind jarenlang gepest. Hoe het begon, weet ik niet precies meer. Het ging waarschijnlijk heel geleidelijk. Maar vanaf de eerste klas van de lagere school, werd het steeds erger. Als ik schoolfoto’s uit die jaren terugkijk, dan zie ik mezelf veranderen van een vrolijk meisje naar een steeds meer teruggetrokken kind. Ik groeide op in een dorp en zat daar op de lagere school. Het was een kleine school en ik zat vaak in een combinatiegroep met kinderen uit een klas hoger. In die klas zaten mijn grootste pesters en kinderen uit mijn klas deden vaak met hen mee. Het pesten duurde de hele lagere school. Het bestond onder andere uit uitlachen, gemene spelletjes als iets verstoppen en dan mij bij de leerkracht de schuld in de schoenen proberen te schuiven, schelden, slaan, buitensluiten en ook ben ik een keer ‘ontvoerd’ door twee jongens uit de klas die mij na schooltijd meenamen en in de sloot naast de school wilde gooien. Ik kon nog net op tijd ontkomen.
Ik werd bang, onzeker, was altijd op mijn hoede en durfde vaak niet naar school. Maar het ergste was nog dat ik begon te geloven wat de kinderen zeiden. Ik begon te geloven dat ik een stom en lelijk kind was en begon ook te geloven dat het pesten normaal was en dat het bij mijn leven hoorde. Er was namelijk niemand die ingreep en mij hielp. Sterker nog: er waren leerkrachten die meededen!

Fragment:
Toen ik in de vijfde klas van de lagere school zat, zat ik in een combinatieklas van de vijfde en de zesde klas. Ik moest op een dag een spreekbeurt houden. Omdat mijn vader bij het energiebedrijf werkte, besloot ik om energie als onderwerp te nemen. Die ochtend ging ik met knikkende knieën naar school. Eenmaal in de klas bereidde ik me goed voor door de informatieboekjes open op een tafeltje te leggen zodat ik ze tijdens het praten makkelijk kon laten zien aan de klas. Maar wat was ik nerveus! Tijdens mijn spreekbeurt keek ik door de zenuwen iets teveel op mijn blaadje. De kinderen begonnen te lachen. De leerkracht stond schuin voor me, maar in plaats van dat hij ingreep en tegen mijn klasgenoten zei dat ze moesten stoppen met lachen, begon hij zelf mee te lachen! Daar stond ik dan… het was zo vernederend! Op dat moment wilde ik het liefst dat er een gat in de grond zou ontstaan waar ik in kon verdwijnen.

Na de lagere school ging ik naar de Mavo. Ik had de pech dat er kinderen van de lagere school ook naar die Mavo gingen en weer bij mij in de klas kwamen. Zo kon het gebeuren dat het pesten onverminderd doorging. Gelukkig ging het, in tegenstelling tot de lagere school, toen wel goed met leren. Ik haalde goede cijfers en dat was mijn houvast. Na de Mavo ging ik naar de Havo en vervolgens het VWO. Alleen het laatste jaar van het VWO ben ik niet gepest, maar door al het pesten was ik overspannen geraakt. Ik besloot om na het VWO niet meteen te gaan studeren. Ik ben toen een jaar gaan werken. Maar als je denkt dat volwassenen niet pesten, omdat ze immers ‘volwassen’ zijn, dan heb je het mis. Ook op het werk werd ik gepest, met als gevolg dat ik een jaar later weer overspannen was. In totaal ben ik ruim 15 jaar lang gepest. Het heeft een enorme impact op mijn leven gehad. Ik voelde me onzeker en had moeite met contacten maken. Ik was altijd op mijn hoede, bang dat anderen mij iets wilden aandoen. Het vinden van werk lukte daardoor ook vaak niet. Door een intensieve therapie heb ik inzichten gekregen die mij verder hebben geholpen en langzamerhand heb ik weer zelfvertrouwen gekregen. Nu, jaren later, gaat het goed met mij. Ik sta met vertrouwen in het leven en kijk met een goed gevoel naar de toekomst.