Zoals je hiervoor kunt lezen, ben ik zelf, zoals dat met een mooi woord genoemd wordt, ervaringsdeskundige. Ik weet als geen ander wat pesten met je doet en wat voor gevolgen het heeft. Helaas komt pesten nog steeds heel veel voor. Dit ondanks de pogingen die onder andere scholen de afgelopen jaren hebben gedaan om het pestprobleem te verminderen. En er is een dimensie bij gekomen, iets wat je in mijn jeugd nog niet had: cyberpesten. Pesten via de mobiele telefoon en via social media. Dit maakt dat het pesten je zelfs achtervolgt op plekken waar je je wel prettig voelt, zoals thuis. Je voelt je nergens meer veilig en wordt op deze manier nergens met rust gelaten. Een zorgelijke ontwikkeling. Mede door mijn eigen ervaring, ben ik heel gemotiveerd om een een bijdrage te leveren om het pestprobleem te verminderen.
Tijdens mijn jeugd heb ik geen hulp gehad. Er was, bijvoorbeeld op school, niet iemand bij wie ik mijn verhaal kon doen en die me vroeg waar ik behoefte aan had. Dat heb ik erg gemist. En dat maakte ook dat ik pesten ‘normaal’ begon te vinden. Als niemand iets deed, dan zou het wel zo horen, dacht ik. Nu weet ik dat pesten helemaal niet normaal is en dat het belangrijk is dat iemand die gepest wordt, zich dat realiseert. Het is heel belangrijk dat er iemand is aan wie je je verhaal kunt vertellen en die samen met je kijkt wat je nodig hebt om je weer prettiger en sterker te gaan voelen. Zodat je weer kunt zeggen: Ik ben trots op mezelf! Ik wil graag diegene zijn voor jou/je kind.